نه لبخند می زنیم

                                   نه شکایت می کنیم

                                                  فقط احمقانه ... سکوت می کنیم...!

فکر نکنی عزیزم اگه بری از این شهر        این دل تنها بازم سراغتو می گیره

فکر نکنی عزیزم که دل برات تنگ شده     غصه ما تموم شد ـ دلم دیگه سنگ شده

عشق من و تو دیگه مرهم دردم نیست    برو دیگه زبونم اسم تو رو بلد نیست

این آرزو می میره که باز تو رو ببینم        دیگه نمی خوام از عشق کنار تو بشینم

حالا دیگه نمی خوام که چشماتو ببینم

برو برو مسافر دنبال عشق تازه            برو که دیگه دل از عشقت بی نیازه

بازم یه جور دیگه     

                یه حرف تازه ای باش

راهتو برو مسافر جاده عشق درازه

دوباره كاري نكن كه دل به حالت بسوزه

اينجوري تو اشك نريز

به خدا دنيا دو روزه

دوباره كاري نكن كه باز بخوايي بيايي پيشم

خيلي رك بهت بگم :

                   من ديگه عاشق نمي شم

ديگه باز گل نفرست

اون گلا هم دوست ندارم

نميخوام دوباره باز تو رو به يادم بيارم

برو، ديگه باز نزن اينجور به من زخم زبون

برو با همون كه بودي

اون واست بود همزبون

ديگه من نايي براي از تو خوندن ندارم

ديگه من جايي براي با تو بودن ندارم

برو، ديگه نميشه

نمك رو زخم من نپاش

ديگه دوست ندارمت

                        عاشق يكي ديگه باش

 در نگاه کسانی که پرواز را نمی فهمند هرچه بیشتر اوج بگیری کوچکتر میشوی ...!

وقتي آسمان آبي ست

چقدر پرنده اي؟!

بگو

چقدر پرنده اي؟!

«فرصت نگاهي شايد!»

نه! اين كافي نيست

دنيا وسعتي چنين روشن:

بهار بوزد

آسمان آبي باشد

و تو

اينقدر حقيرانه بيانديشي؟

اي كاش

جانت را نيشي و

قلبت را دشنه اي

و بدينگونه ميدانم

تمام پرنده خواهي شد

رها

چنان خورشيد ...

ـ آيا هنوز پرنده اي؟!

گر بیفروزیش رقص شعله اش در بیکران پیداست

ورنه خاموش است.

خاموشی گناه ماست

این شعر از زبان عسلک اینجاست. عسلک کاش بفهمی باید بیش از اینها با خودت مهربون باشی.

تو قدر خودتو نمی دووووووونی

میون ما به یادگار                           فاصله مونده بی شمار

جدایی فرسوده شده                          مشکله درد انتظار

دستام اگه به اشتباه                          تنهات گذاشت و بی پناه

دلم پیشت باشه گرو                          نگی رفیق نیمه راه

وقتی که رفتی بی خبر                       نگاه نکردی پشت سر

ندیدی با چشمای خیس                      داد می زدم منم ببر

ندیدی چشمم به دره                         می گفتی بار آخره

اما بازم رفتی سفر                          خدا کنه خوش بگذره

نگو اینا کار خداست                         بگو دلت منو نخواست

خدا ما رو به هم رسوند                    جدایی دست من و ماست

هنوز دلم داره امید                          هنوز به من میده نوید

دلم بهم میگه میایی                         سوار بر اسب سپید

بیا که چشم آینه ها                         عطر همه اقاقی ها

تو خونه در به در شده                     نگاه مات کفترها 

تصوری داشتم ...

خیال کردم که در ساحل با خدا قدم میزنم.

در آسمان تصویری از خود را دیدم ... در هر قسمت دو جای پا دیدم :

                                                  یکی متعلق به من ودیگری متعلق به خدا.

وقتی آخرین تصویر زندگی خود را دیدم،به جای پای روشن نگاه کردم.

دیدم که چندین زمان در زندگیم،فقط یک جای پا بیشتر نیست.

برای رفع ابهام از خدا سوال کردم:

خدایا فرمودی: اگر به تو ایمان بیاورم هیچ زمانی مرا تنها نخواهی گذاشت؟ چرا در سخت ترین لحظات زندگیم مرا تنها گذاشتی؟

خدا فرمود: فرزند عزیزم،در مواقع سخت اگر یک جای پا میبینی،درآن لحظات:
                                                             تو را به دوش میکشیدم

زندگي ساعت نيست كه فقط پاي دويدن دارد

زندگي مثل نگاه

مثل باران زيباست

زندگي چرخش يك ثانيه نيست

كه فقط خاره‌هاي گذرش مي‌ماند

زندگي تابلوي نقاشيست

كه نه يك رنگ ، نه دو رنگ

كه تمامش رنگ است

زندگي مثل دو دست پينه‌دار پدر است

اشك پاك و بي‌رياي مادر

زندگي بوي نم بارانيست كه روان مي‌بارد

شايدم آب زلاليست كه مي‌ريزند پاي قدم مسافري

به اميد برگشت

به اميد ديدار

زندگي گريه يك نوزاد است

كه به آغاز جهان مي‌خندد

زندگي مضطرب است

مثل چشمان درشت ماهي

در نگاه گربه همسايه

زندگي حسرت يك پرواز است

به دل خسته مرغ آمين

زندگي مثل شقايق سرخ است

زندگي مثل شقايق زيباست

مثل پرواز قشنگ قاصدك

در نوازش نسيم

بشر يك بودن است

و

انسان يك شدن ...

شب سردي است، و من افسرده.

راه دوري است، و پايي خسته.

تيرگي هست و چراغي مرده.

مي كنم، تنها، از جاده عبور:

دور ماندند ز من ادم ها.

سايه اي از سر ديوار گذشت،

غمي افزود مرا بر غم ها.

فكر تاريكي و اين ويراني

بي خبر آمد تا با دل من

قصه ها ساز كند پنهاني.

نيست رنگي كه بگويد با من

اندكي صبر، سحر نزديك است.

هر دم اين بانگ بر آرم از دل:

واي، اين شب چقدر تاريك است!

خنده اي كو كه به دل انگيزم؟

قطره اي كو كه به دريا ريزم؟

صخره اي كو كه بدان آويزم؟

مثل اين است كه شب نمناك است.

ديگران را هم غم هست به دل،

غم من، ليك، غمي غمناك است.

كاش مي شد بذري در گلخانه داشت

كاش مي شد پر كشيد از زندگي

كاش مي شد حقه زد بر بندگي

كاش مي شد آشنايان را شناخت

كاش مي شد بازي غم را نباخت

كاش مي شد غصه ها را در شكست

كاش مي شد نزد فرداها نشست

كاش مي شد با غريبان خانه داشت

كاش مي شد با صداقت لانه داشت

كاش مي شد از شب تلخي گذشت

كاش مي شد مجلس دل را گسست

كاش مي شد قاصدك ها را شمرد

كاش مي شد شاپرك ها را گرفت

كاش مي شد تا شب رفتن نخفت

خداوندا، ياريم كن تا در هنگام ترس بر بازوان قدرتمند تو تكيه كنم . ميخواهم در سايه عشق بي زوال تو ايمن باشم.

خداوندا، ياريم كن تا نگرانيهاي بيهوده ام را كنار بگذارم و توكل را جايگزين آن كنم .

خداوندا ، به تو اميدوارم و به تو توكل كردم ، به من جرات بده تا قدرتمند شوم . ميدانم كه براي روبرو شدن با دغدغه هاي زندگيم نياز به قدر و جرات دارم و از طريق قدرت تو ميتوانم نرمتر از فرشته و قدرتمند تر از شير باشم .

خداوندا، هر جا كه هستم آرام و آسوده ام زيرا ميدانم كه حضور تو مرا دربرگرفته . تو از نفسهايم به من نزديكتري. تو پاسخ تمام سؤالات مني .

خداوندا ، تو را سپاس مي‌گويم در آن هنگامي كه نياز به آرامش دارم پيام آرامش بخشت را ميشنوم :

(( اي محبوب من، من اينجا هستم تا به تو اطمينان دهم كه نور من تو را احاطه كرده، عشق من تو را دربرگرفته، نيروي من تو را حمايت ميكند و حضور من تو را نظاره ميكند .تو براي من ارزشمند هستي و من با مهرباني تو را در آغوش پرمهر خود گرفتم . بدان كه من خواسته هايت را شنيده ام و آنها را برآورده مي‌كنم و عشق من در وجود تو جاريست .))

با ايمان و اطمينان به تو هر روزم را آغاز ميكنم و ميدانم هرجا كه هستم تو با مني. در تاريك ترين شبها نور تو راهم را روشن ميكند .

وقتي دعا ميكنم ذهنم را بر تمام راههايي كه ممكن است از طريق آنها پاسخم دهي باز ميكنم و ميدانم كه بهترين پاسخ را دريافت خواهم كرد . به تو تكيه ميكنم به عنوان يك حقيقت جاودان و تغييرناپذير در زندگيم و تمام تعلقات درونيم را در اختيار تو ميگذارم .

بگذار دستانم را در دستان مهربان تو بگذارم تا ذهن و قلبم آرامش يابد .

خداوندا، وعده دادي كه هميشه با من خواهي بود در طوفانهاي سخت و در زمان آرامش ، بگذار قدرت عشق تو را دريابم.

خداوندا، دانه هاي عشقت را در قلبم ميكارم و اين دانه ها را با ايمانم تغذيه مي‌كنم و با دعايم آبياري ميكنم .

خداوندا ، تو را سپاس ميكنم كه شاديم بخشي از وجود من است كه هرگز از من جدا نمي شود ، زيرا منشاء آن روح توست كه در درون من است .

وقتی از کنار شمعدونی پژمرده اتاقت رد میشی بهش نگاه نکن

چون مجبور میشی برگردی و بهش آب بدی ...

اون که تو قصه مونده بود از اون یکی جدا نبود

کاش توی قصه های شب برق ستاره کم نبود

تو قصه جن و پری دلهره دم به دم نبود

سیاوش شاهنامه رو کاش کسی گردن نمی زد

کاش کسی توی قصه ها از عاشقی تن نمی زد

کاش داش اکل با زخم تیغ تو بسترش جون نمی داد

قصه نویس قصه مون رو با گریه پایون نمی داد

تقویم باغچه ما برگ بهار نداره

جاده قصه هامون اسب سوار نداره

شهر بزرگ قصه پنجره هاشو بسته

حتی تو دفتر مشق بابا انار نداره

مادربزرگ قصه هاشو بالای تاقچه می ذاشت

یه عاشق تازه نفس تو شهر قصه پا می ذاشت

قصه های قدیمی رو یه جور تازه می نوشت

آدم و حوا رو می برد دوباره می ذاشت تو بهشت

کاش یکی بود یکی نبود اول قصه ها نبود

تو به من خنديدي و نميدانستي من به چه دلهره از باغچه همسايه سيب را دزديدم .

باغبان از پي من تند دويد

سيب را دست تو ديد

غضب آلوده به من كرد نگاه

سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاك

تو رفتي و هنوز سالهاست خش خش گام تو تكراركنان ميدهد آزارم

و من انديشه كنان غرق اين پندارم :

كه چرا خانه كوچك ما سيب نداشت ...؟!

آبی تر از آنیم که بی رنگ بمیریم

از شیشه نبودیم که با سنگ بمیریم

تقصیر کسی نیست که اینگونه غریبیم

شاید که خدا خواست که دلتنگ بمیریم

به چه دل خوش کرده ای ؟  تکاندن برف از شانه های آدم برفی ... ؟!